Słownik ulicy

Słownictwo graffiti i sticker artu, jedno zdanie na hasło. W większości zapożyczona angielszczyzna, rzadko tłumaczona — i właśnie dlatego jest tutaj.

All-city: Być widzianym wszędzie w mieście, od krańca do krańca. Najtrudniejszy komplement do zdobycia, bo mierzy się go w przejściach pieszo.
Bite: Kopiowanie cudzego stylu. Najcięższy zarzut w tym środowisku i nigdy się go nie wycofuje.
Blaze: Imię, które writer sobie wybiera i podpisuje. Krótki blaze maluje się szybko, a to nie drobiazg.
Bomber: Pokrywanie obszaru szybko i w ilości. Przeciwieństwo powolnej, starannej roboty — i nikt się tego nie wstydzi.
Buff: Usuwanie przez miasto albo właściciela: myjka ciśnieniowa, zamalowanie, zdrapanie. Buff jest częścią cyklu i wszyscy o tym wiedzą.
Burner: Skończona, złożona praca, która wizualnie miażdży wszystko wokół. Mówi się tak o murze, nie o naklejce.
Cap: Dysza puszki z farbą. Cienki cap rysuje linię jak ołówek, gruby zamalowuje mur — zmiana capa zmienia cały gest.
Crew: Grupa, która maluje razem i podpisuje się wspólnymi inicjałami. Nie hierarchia, tylko wspólny podpis.
Fill-in: Wnętrze litery, w odróżnieniu od jej konturu. To tam idą kolor i czas.
Flick: Zdjęcie pracy. Ponieważ prawie wszystko w końcu znika, flick bywa jedynym, co zostaje.
Getting up: Być widzianym: stawiać dużo, często, wszędzie. Liczy się tu ilość, nie jakość.
Going over: Zamalowanie cudzej pracy. Tolerowane, jeśli to, co stawiasz, jest lepsze; w przeciwnym razie odbierane jako obraza.
Hall of fame: Mur, na którym wolno stawiać i na którym bierze się swój czas. Stoją tam najlepsze prace miasta, bo nikt się tam nie spieszy.
Handstyle: Charakter pisma writera, sposób, w jaki kreśli swój blaze. Tak rozpoznawalny jak podpis i z tego samego powodu.
King: Ten, kto panuje nad linią metra, dzielnicą, miastem. Tytuł się bierze, nie dostaje.
Legal wall: Mur swobodnej ekspresji, udostępniony przez miasto albo właściciela. Tam uczy się bez ryzyka.
Paste-up: Plakat narysowany gdzie indziej, a potem naklejony. Schodzi, nie uszkadzając muru, co czyni go najłagodniejszą formą stawiania prac.
Piece: Skrót od masterpiece: dopracowana, wielobarwna, wymaga czasu i muru, od którego nie trzeba uciekać biegiem.
Roll-up: Wałek malarski, którym pokrywa się bardzo duże powierzchnie bardzo szybko. Mało finezji, dużo metrów.
Slap: Naklejka postawiona na ulicy. Słowo bierze się z gestu: przyklepujesz ją, przechodząc.
Spot: Wybrane miejsce. Dobry spot jest widoczny, osiągalny i trwa — wszystkie trzy naraz zdarzają się rzadko.
Stencil: Wycięty szablon, przez który się spryskuje. Szybki w postawieniu, powtarzalny co do kreski.
Sticker bombing: Zaklejanie powierzchni naklejkami, własnymi i cudzymi, aż powierzchnia znika pod spodem. Całe skrzynki na listy tak kończą.
Tag: Podpis, postawiony szybko, jednym kolorem. Forma najprostsza i najstarsza, a przy tym najbardziej sporna.
Throw-up: Dwa kolory, zaokrąglone litery, kilka minut. Pomiędzy tagiem a piece'em, zbudowany pod prędkość.
Toy: Początkujący albo ktoś, kto stawia byle jak. Nie obelga, kiedy się to przyjmuje, i jak najbardziej obelga, kiedy się zaprzecza.
Wheatpaste: Klej z mąki i wody używany do paste-upów. Trzyma znakomicie, prawie nic nie kosztuje i robi się go w kuchni.
Writer: Ktoś, kto pisze — słowo, które środowisko woli od «artysty graffiti». Mówi wprost, o co chodzi: najpierw litery.
Yard: Zajezdnia pociągów albo autobusów. Teren najbardziej pożądany i najniebezpieczniejszy, ten, na którym zbudowała się cała ta kultura.