เรื่องราว

บทที่สอง

สติกเกอร์ที่ยื่นให้ครอบครัว

ครอบครัวผมส่วนหนึ่งเดินทางบ่อย ผมให้สติกเกอร์พวกเขาไปปึกหนึ่ง พร้อมกติกาข้อเดียว: ติดในที่ที่อนุญาต อย่าทับอะไร อย่าทำอะไรเสียหาย

พวกเขากลับมาพร้อมโบลิเวีย โคลอมเบีย และคลิปที่ผมไม่ได้ขอ ใบนี้มาจากซูเกร คิวอาร์โค้ดอยู่บนกรอบตัวอักษรใหญ่กลางจัตุรัส พอดีระดับมือเอื้อมถึง

นั่นคือช่วงเวลาที่โครงการนี้เลิกเป็นเรื่องของมาร์แซย์

บทที่สี่

โครงการนี้ยืนอยู่ได้เพราะพวกเขา

Social.Claims ไม่เคยถูกผลักด้วยโฆษณา คนใกล้ตัวผมคือกลุ่มแรกที่รับมันไว้ พวกเขาเห็นว่าไอเดียนี้ถูกต้อง ถามคำถามที่ดี และเสนอสิ่งต่าง ๆ

ส่วนใหญ่ของสิ่งที่คุณเห็นตรงนี้มาจากพวกเขา — ธรรมนูญการติดสติกเกอร์ สมุดเยี่ยม แผนที่แยกตามประเทศ พวกเขาบอกต่อกับคนรอบตัว และจนถึงวันนี้โครงการก็ยังเป็นที่รู้จักด้วยวิธีนั้น

แผ่นสติกเกอร์มาจาก Avery ที่พิมพ์ให้อย่างเรียบร้อยมาตั้งแต่ต้น — ขอบคุณพวกเขาไว้ตรงนี้ด้วย สี่เหลี่ยมหนึ่งช่อง เครื่องหมายคำถามสีม่วงหนึ่งตัว และไม่มีอะไรอื่นที่บอกว่าข้างหลังนั้นมีอะไร

ชื่อพวกเขาไม่ปรากฏบนหน้านี้ นั่นเป็นความตั้งใจ ที่นี่ไม่มีใครมีชื่อ